Adhesie-GPCR’s in de schijnwerpers

22 april 2026

Adhesie G-eiwitgekoppelde receptoren (aGPCR’s) vormen een van de vijf belangrijkste families binnen de GPCR-superfamilie. Sinds hun erkenning als een afzonderlijke klasse receptoren hebben onderzoekers uit uiteenlopende wetenschappelijke disciplines gewerkt aan het ontrafelen van hun moleculaire structuur, biochemische en farmacologische eigenschappen, fysiologische functies en hun rol bij ziekten.

Een toonaangevend review gepubliceerd in Pharmacological Reviews (2026), mede geschreven door Jörg Hamann, biedt een uitgebreid overzicht van de huidige stand van het aGPCR-onderzoek en vat de belangrijkste vooruitgangen samen die zijn geboekt sinds de invoering van een uniforme nomenclatuur in 2015. De review benadrukt de vooruitgang in het begrip van de moleculaire structuur en activatiemechanismen van aGPCR’s, ligandinteracties, expressiepatronen en signaalstrategieën. Daarnaast wordt hun toenemende belang in de menselijke fysiologie en pathologie belicht, evenals hun groeiende potentieel als doelwit voor geneesmiddelen. Opvallend is dat verschillende aGPCR’s sterk tot expressie komen in het centrale zenuwstelsel, waaronder ADGRG1 (GPR56), een van de vooraf gedefinieerde doelmoleculen van iCNS.

Jörg Hamann kloonde in 1995 de eerste adhesie-GPCR en toonde een jaar later aan dat deze in staat was een cellulair ligand te binden. In 2012 was hij medeoprichter van het internationale Adhesion GPCR Consortium en in 2015 droeg hij bij aan de huidige nomenclatuur voor adhesie-GPCR’s (Pharmacological Reviews, 2015).